Sorteer op
9 van de 10
Korte intro: Het is Tweede Kerstdag en Jeroen bevindt zich in de Hel. De Paus bedankt ons voor de bloemen en de lange Zaankanter doorklieft de lichamen van ongedoopte baby’s. De Koningin uit haar ongenoegen over de moderne communicatiemiddelen terwijl onze marathonman de keus krijg een verloren ziel te straffen...
Conclusie: Dante’s Inferno kan heel goed op zijn eigen beentjes staan. Het is misschien niet altijd even indrukwekkend en het combosysteem laat te wensen over maar desalniettemin weet Dante’s Inferno de Hel prachtig tot leven wekken en is het griezelen en smullen tegelijk.